De drukkerij van Mediahuis aan de Donauweg, ooit de grootste van Nederland, sluit de deuren. Na vrijdagnacht zal nooit meer het vertrouwde geluid van papier en inkt de hal vullen. Een stukje uit… de Telegraaf.
Waar vroeger nog tien machines tegelijk draaiden en ruim een miljoen kranten per nacht van de band kwamen, werken nu nog maar drie drukpersen. Meer is niet nodig, de halve hal is niet meer in gebruik.
Het is een vreemd gezicht. Ooit was dit de grootste drukkerij van Nederland, maar tijden zijn veranderd. Vrijdagnacht rollen voor de laatste keer de kranten van de band: De Telegraaf, NRC en de regionale titels (De Gooi- en Eemlander, Noordhollands Dagblad, Leidsch Dagblad, Haarlems Dagblad en IJmuider Courant).
Daarna sluit de Amsterdamse drukkerij. Voorgoed.
Oscar Kamsteeg kwam via zijn vader binnen. Hij begon ooit als vakantiekracht en is nooit meer weggegaan. 36 jaar later staat hij nog steeds tussen de persen. Kamsteeg herinnert zich nog goed de nachten waarin grote nieuwsgebeurtenissen de drukkerij binnendrongen. ,,Het begin van de Golfoorlog in 1991, de brand in Volendam tijdens de nieuwjaarsnacht van 2001; we maakten het allemaal mee, terwijl we hier aan het draaien waren. Soms hoorden we pas achteraf wat er gebeurd was.”
Het proces loopt vrijwel gesmeerd, op een stuk papier dat afscheurt na. Een scherpe piep klinkt, en met precisiewerk leggen de mannen weer een nieuwe rol aan. Daarna ratelt de pers weer onafgebroken door met een snelheid tot wel 60.000 kranten per uur.
Rond een uur ’s nachts staan de eerste vrachtwagens en busjes voor, klaar om de kranten naar alle uithoeken van het land te brengen. Wie de hele operatie zo aanschouwt, kan zich nauwelijks voorstellen dat de drukkerij over twee dagen voorgoed stopt.
Daarna doen de mannen voor de allerlaatste keer het licht uit. Het vertrouwde geluid van de persen zal nooit meer terugkeren.
